Κλαρίνο

Αν ρωτήσεις έναν πανηγυριώτη ποιο είναι το όργανο του γλεντιού, το πιο πιθανό είναι να σου πει «το κλαρίνο». Ο ήχος του ανοίγει το τραγούδι, δίνει το ταξίμι πριν από τον χορό και ακούγεται από την άλλη άκρη της πλατείας.

Είναι ξύλινο πνευστό με απλό γλωσσίδι: ο παίκτης φυσά πάνω σε ένα μικρό καλάμι που δονείται μέσα στο επιστόμιο. Με τα δάχτυλα στις τρύπες και στα κλειδιά αλλάζει τις νότες, και με τη γλώσσα και την αναπνοή φτιάχνει τα στολίδια που ξεχωρίζουν το ελληνικό παίξιμο.

• Κατηγορία: Πνευστά, με απλό γλωσσίδι
• Υλικό: Συνήθως ξύλο, με καλάμι στο επιστόμιο
• Στην παρέα: Βιολί, λαούτο, ντέφι
• Το ακούμε κυρίως: Ήπειρο, Θεσσαλία, Μακεδονία, Στερεά Ελλάδα, Θράκη

Ο ήχος και ο ρόλος του

Στην παραδοσιακή κομπανία το κλαρίνο έχει τον πρώτο λόγο: παίζει τη μελωδία, ενώ το βιολί, το λαούτο και το ντέφι κρατούν το ρυθμό και την αρμονία. Ο κλαριντζής συχνά αυτοσχεδιάζει, και γι' αυτό κάθε παίκτης έχει τη δική του φωνή.

Σε πολλές περιοχές το κλαρίνο πήρε τη θέση που είχαν παλιότερα άλλα πνευστά, και σήμερα θεωρείται από τα πιο χαρακτηριστικά όργανα του ελληνικού δημοτικού τραγουδιού.

Τι συνοδεύει

Το ακούμε στους χορούς του πανηγυριού, όπως ο συρτός, ο καλαματιανός και ο τσάμικος, αλλά και σε αργά, ελεύθερου ρυθμού κομμάτια που παίζονται πριν ή ανάμεσα στους χορούς.

Πώς να το αναγνωρίσεις

Ψάξε έναν μακρύ, λεπτό σωλήνα με χαρακτηριστική χοάνη στο κάτω μέρος και μικρά μεταλλικά κλειδιά στο πλάι. Ο κλαριντζής στέκεται συνήθως μπροστά στην κομπανία, με το όργανο προς τα κάτω.